CZĘŚĆ 9
Pięknie.
Prawda?
Jesteś zajęta, Dan-i?
Możemy się spotkać?
Eun-ho, pada śnieg.
Patrzysz na niego?
EUN-HO, PADA ŚNIEG. PATRZYSZ NA NIEGO?
Śnieg mi o kimś przypomina.
EUN-HO, PADA ŚNIEG. PATRZYSZ NA NIEGO?
Jest taka zajęta?
Eun-ho znów nie odpisuje.
Zamiast „kocham cię”
Soseki Natsume rzekł: „Księżyc jest piękny”.
Tej nocy o nim pomyślałem.
To ja powiedziałam ci o tym pisarzu. Pamiętasz?
Pamiętasz.
Dlatego powiedziałem ci:
„Księżyc jest piękny”.
Znów to zrobiłem.
Powiedziałem,
że śnieg jest piękny.
Jest piękny, prawda?
Co? Nagle ci się spodobałem?
Chodź.
Rany.
Zaczynasz czuć coś do rozwódki,
która jest osiem lat starsza
i ma dziecko.
Nie odrzuciłoby cię to?
Nie odrzuciło mnie.
Nie przeszkadza mi to.
Umawiałeś się z rozwódką?
Ogarnij się.
A gdybym wciąż ją lubił?
To się ogarnij.
Właśnie się ogarnąłem.
I tak jest za głupia, by to zrozumieć.
Czy...
ty...
Czy ty...
mnie lubisz?
Czemu nie zaprzeczył?
Przecież...
powinien powiedzieć,
że wcale nie.
Prawie mnie przyłapała
i od razu odrzuciła.
Co to oznacza?
Odezwę się, kiedy umowa będzie gotowa.
Dobrze.
WYSTAWA ODA DO MUZYKI
Musimy pogadać, Eun-ho.
Czemu nic nie mówisz?
Nie pyta się tak bezpośrednio.
To zaprzecz.
Mylę się, prawda?
Źle to odebrałam?
Tak będzie dużo łatwiej.
Jeśli tak będzie ci łatwiej, to myśl sobie, co chcesz.
Żartujesz?
Musimy to dzisiaj skończyć.
Zaprzeczam. Już w porządku?
Chodź.
Zacznę czytać.
„Uczę się chować przed twoimi założeniami”.
Więc o co chodziło?
- „Inni nie myślą, że mnie znają...” - Użył ołówka?
„Inni nie myślą, że mnie znają.” Kropka.
„Założenia na mój temat
zawsze są błędne”.
Skup się.
Już zaprzeczyłem.
- Przestań. Jestem starsza. - Skończ już.
To dziwne.
Kiedy...
oparłam głowę na twoim ramieniu,
poczułam coś dziwnego...
Jestem tego pewna.
Coś dziwnego? To znaczy?
Jakby czyjaś ręka
pieściła moją twarz.
Chrapałaś. Miałaś zbereźny sen?
Nie chrapałam.
Nigdy nie chrapię.
Na pewno.
I czytałaś już jako noworodek.
Potwórz fragment.
Przeczytam od początku.
„Uczę się ukrywać przed twoimi założeniami”.
Kropka.
Co byś zrobiła,
gdybym cię lubił?
To absurd.
Dlaczego?
Mężczyzna lubiący kobietę.
Czytaj dalej. Jutro idziemy do pracy.
Dobrze.
„Inni nie myślą, że mnie znają”.
Nie powinnaś się cieszyć, gdybym coś do ciebie czuł?
Gdzie znajdziesz takiego faceta? Jestem niezły.
Przystojny i bystry.
Moje książki to hity.
Każdy mówi mi,
że jestem geniuszem, ale jestem skromny.
Jezu, przydałaby ci się bura.
Zastanów się. Jeśli mnie zaakceptujesz...
- Zastanowić się? - Ja...
- To boli! - Co?
Będę o ciebie dbał.
Mam cię lubić?
Powinienem cię lubić?
Wtedy się ze mną umówisz?
Nie bądź bezczelny.
Jesteś właściwie całkiem urocza, Dan-i.
I piękna.
Kocham cię, Dan-i.
Na serio.
Przestań się zgrywać.
Muszę użyć przemocy, żebyś się ogarnął?
Czytaj dalej.
„Założenia na mój temat zawsze...”
Myślałam, że ma pan plany.
Ja też. Pisała pani do kogoś.
Chyba ten ktoś nie odpowiedział.
Co pani robi tu sama?
A pan?
WYDAWNICTWO GYEOROO
Ten jest dla pana Kima.
Te są do pani Go, a ten do Eun-ho.
To znaczy do pana Cha.
Pan Cha.
Ten jest...
do pana Kanga.
DO KANG BYEONG-JUNA
To od fana?
Kopę lat, kumpelo.
Co słychać, pani Seo?
Przestań. Przecież jesteśmy przyjaciółkami.
Nie bądź taka.
Dawaj. Jak to się robiło?
- Nie tak. - Co?
Tak?
Byłaś zapracowana.
Skończyłaś przepisywać rękopis, kumpelo?
Tak, kumpelo.
Chodźmy znów do klubu.
Ćwiczyłam, by Pantera z Gangnam mnie nie przyćmiła.
Co myślisz? Dobrze?
Seksownie, kumpelo.
To ja wykonam dla ciebie swój taniec mocy.
Serio?
Taniec mocy!
Fajny koniec.
- Taniec mocy! - Taniec mocy!
Cześć, kumpelo.
Dzień dobry, pani Go.
Jak się pani miewa?
Pan Cha i ja skończyliśmy
przepisywać rękopis pani Yu.
Od dziś wracam do biura.
Dziś urodziny dziecka pana Oh.
Musisz kupić prezent.
Co mu kupić?
Wymyśl coś.
Coś eleganckiego i pomysłowego.
Nie pytaj, sama coś wymyśl.
Oczywiście. Zajmę się tym popołudniu.
Co za nadęta kobieta. Wstrętna.
TWÓJ ŚWIAT
To Twój świat?
Tak. Musisz być dumna.
Książka wygląda świetnie.
Super. Pokaż mi.
Prosto z magazynu wysłałem kopię profesorowi Kangowi.
Rany, dziękuję.
Czekał na nią.
- Proszę. - Martwiłam się,
ale wygląda świetnie.
Gratulujemy
- I świętujmy - Gratulacje.
Dziękuję.
- Gratulacje. - Świetnie.
Panie Kim, nasza premiera, Twój świat.
Gorąca! Świeżo drukowana.
Czuję. To zapach bestsellera.
Też to czuję!
Ta książka się sprzeda.
Rozumiesz to, Dan-i.
Założymy się, ile sztuk się sprzeda?
Jasne. Ile pan stawia?
Sprzeda się cały nakład 5000 sztuk.
Powinniśmy od razu zamówić dodruk?
Jeszcze nie trafiła do księgarni.
DYREKTOR GO YU-SEON
Otrzymaliśmy gotowy Twój świat.
Będę na zewnątrz.
Zaczekaj, Dan-i.
Dostał pan książkę?
Wyszło naprawdę świetnie.
Nie wspomnę nawet o treści.
Twarda oprawka była dobrym wyborem.
Wygląda naprawdę elegancko. Zachęci...
Słucham?
Chwileczkę.
Pani Song, co do Twojego świata...
KANG GYEONG-JU
OD 1998 DO 2006
PRACOWAŁ W INSTYTUCIE STANDARYZACJI I TECHNOLOGII
Tak, widzę.
Oczywiście, profesorze.
Hae-rin!
Profesor Kang nie dostał książki, prawda?
Panie Kim, od razu wysłałem mu kopię.
To twoje zadanie. Wysłałaś książkę do druku
bez sprawdzenia biografii?
To biografia autora książki Twój świat.
Znajdź więcej informacji.
Dobrze.
Sprawdziłam wszystko od pani Song
i to, co dodałam sama.
Co jest nie tak?
Brakuje ważnych informacji.
Gdzie?
Jest wzmianka o pracy w ISiT od 1998 do 2006 roku.
Jak to możliwe?
To książka fizyka.
Czemu nie ma tego w biografii?
Przepraszam. Powinienem był to sprawdzić
przed wysłaniem do druku.
To moja wina. Przepraszam.
Jasne, że to twoja wina.
Trzeci rok jesteś asystentką kierownika,
więc nie dbasz o takie zadania.
To strata czasu, prawda?
Praca to dla ciebie pestka,
bo wiesz już wszystko?
Chcesz odejść?
Przepraszam, pani Go.
Pomyłki w biografii to poważna sprawa.
Prześlij przeprosiny.
Dobrze.
Naprawdę przepraszam. Wyjaśnię to.
Rany.
Rzadko popełniasz takie błędy.
- Dodajmy naklejkę. - Nie, trzeba wydrukować je od nowa.
Profesorowie są drażliwi na punkcie biografii.
Racja.
A profesor Kang jest szczególnie drażliwy.
Gdy przygotowywałem się do jego wykładów,
straciłem część włosów ze względu na stres.
Musimy wydrukować książki ponownie.
Wszystkie 5000 sztuk?
Mają twardą okładkę,
więc nie możemy wymienić tylko ich.
Szkoda, by się zmarnowały.
Wymieńmy same okładki.
Naklejka będzie o wiele tańsza.
Ale nie będzie wyglądać dobrze.
Rany.
Hej.
Ji-yul.
Chodź ze mną.
Co to?
Co się stało?
Skąd miała to soju?
Rozchmurz się, Ji-yul.
SOJU
Rety.
Wyrzuć je, Dan-i.
Dobrze.
Nie widzieliście tego, jasne?
Nie mówcie o tym panu Kimowi i pani Go.
Ji-yul jest już martwa.
Powiem zwięźle.
Nieważne, ile bym ci to tłumaczyła, i tak nic nie zrozumiesz.
Bardzo chciałabym,
byś złożyła rezygnację,
ale to twój wybór i życie.
Te 5000 kopii to moje ciało i krew!
Nie mogę ich wyrzucić.
Do jutra rana masz przykleić naklejki na okładki.
Jak to zrobić?
Sama się dowiem.
Mamo, boję się.
Tu Song Hae-rin z Gyeoroo.
Chcę zamówić naklejki.
Hae-rin.
Wyślę wiadomość z rozmiarem i treścią.
Naprawdę to zrobisz?
Nie, Ji-yul to zrobi.
Zajmuję się tą książką od roku.
Nie pozwolę ich zniszczyć przez pominięcie...
jednego słowa.
Nie pozwolę.
Też nie chcę tych naklejek,
ale nie pozwolę na zniszczenie 5000 książek.
Mogliśmy zamówić 2000 kopii.
W miękkiej okładce.
Ji-yul.
Idź do magazynu. Załatw to.
Hae-rin, kazałaś wysłać naklejki do magazynu?
Tak.
Proszę pani.
Pięknie pani wygląda po kąpieli.
Czemu ich tak pani nie lubi?
Cała jestem mokra.
Od razu lepiej, prawda? Rany.
Wciąż sprawia kłopoty podczas kąpieli?
Nie, tylko troszeczkę.
Nie rób już tego, mamo. Martwię się.
Dbaj o swoje zdrowie.
Nie słyszałeś lekarza?
Nic mi nie jest.
Raka nie da się całkiem pozbyć.
W domu będzie gorzej.
Nie jestem tu charytatywnie,
tylko żeby poczuć się lepiej.
Cieszę się, że mogę tu przychodzić.
Żyję dzięki tobie.
Poświęcałeś czas, by się mną opiekować.
Rób to raz w tygodniu.
Wczoraj padał śnieg.
Byłeś na randce z tą wysoką panią?
Czemu pytasz?
Pokaż zdjęcie.
Obiecałeś mi.
Następnym razem.
Zamiast tego...
mam prezent.
To obraz Ju Mi-hyeon.
Na żywo są ładniejsze.
Chodźmy na wystawę, póki trwa.
Dziękuję, Seo-jun.
To książka z moją okładką.
A ta może ci się spodobać.
Dziękuję.
Co myślisz?
Odmowa karty.
Niemożliwe.
Zapłacę tą.
- To samo. - Co?
Zatem...
Proszę. Ta?
Żadna.
Brakuje mi 300 wonów.
W porządku.
To pani karty.
Jestem z wydawnictwa Gyeoroo.
Do naklejek?
- Są tam. - Dziękuję.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Dam radę.
Na pewno dam radę.
Przepraszam. Gdzie mogę powiesić płaszcz?
Płaszcz? Wezmę go.
Zaczekaj, maleńka.
Uważaj na siebie.
Mamo, powinnam rzucić tę pracę?
Nie płacą za dużo. Wracać do domu?
Możesz napisać za mnie rezygnację.
Nie, musisz pracować tam przynajmniej trzy miesiące.
Jeśli chcesz wyjść za mąż,
przepracuj tam chociaż trzy miesiące.
Faceci nie lubią bezrobotnych.
Musisz mieć zdjęcie z wesela ze współpracownikami.
I teściowie nie mogą myśleć, że nie masz pracy.
Po ślubie się zwolnisz.
A możesz chociaż odblokować moje karty kredytowe?
Nie mam pieniędzy, by wrócić do domu.
Mamo.
Mamo!
Dobrze.
Dziękuję.
Dostaliśmy domówienia na kolejne dwie książki.
Pierwsza to...
To moja. Redagowałem ją.
To szóste domówienie na tę książkę.
Mówiłem, że się sprzeda.
To zasługa strategii marketingowej.
Dobra robota.
A druga książka...
ZAMEK SAMOTNOŚCI W LUSTRZE
Rany, to moja!
Mam dodatkowe zamówienie.
- Gratulacje. - Dziękuję.
To nie Song-i należą się gratulacje.
Brawa dla pani Kang Dan-i z zespołu wsparcia.
Rany.
Zamówienia napłynęły po tym,
jak pomysł ze slajdami Dan-i
został umieszczony na stronie.
Świetna robota.
Gratulacje, Dan-i. Niesamowita robota.
- Gratulacje. - Przynosi szczęście.
Rządzisz.
Nieźle.
OBY DZIECKO ZAGINĘŁO
CIEKAWE, CO BĘDZIE DALEJ
ŚWIETNE. OD RAZU JĄ KUPIŁEM
W końcu pomogłam firmie.
Nieźle.
Taniec mocy!
Miałaś iść po prezent.
Właśnie idę.
- Proszę. - Dziękuję.
- Dziękuję.
Do widzenia.
Chce się pan oświadczyć?
Nie do końca.
Rety. Pan Cha Eun-ho?
Lubię pana książki.
Jestem fanką od dawna.
Pańska seria Ludzie
jest moją ulubioną!
Chwileczkę.
Pomogę panu.
Chcę kupić naszyjnik.
Dobrze.
Nie trzeba pakować. Po prostu ją wezmę.
To dla brata.
Włożę ją do torby.
Dziękuję.
Cześć, Eun-ho.
Jestem w domu handlowym.
Co? Też tu jesteś?
Dlaczego? Gdzie jesteś?
Co się dzieje?
Po co mnie woła?
Który ci się podoba?
- Dla kogo? - Nie twoja sprawa.
Muszę wiedzieć, by coś polecić.
Kobiety mają różny gust.
Ale lubią ładne rzeczy.
Powiem ci coś o niej.
Ma małą twarz,
a jej piękne oczy, nos i usta idealnie do niej pasują.
Drobiazgowość również.
Ma długą szyję i duże oczy.
Zawsze jest ciekawa i często płacze.
Bywa bardzo odważna i bezpośrednia,
jeżeli coś lubi.
Podsumowując,
jest ładna i miła.
- Tak to ujęłaś? - Na tym zależy facetom.
Ciało też jest ważne.
Ty...
Powiedz, który ci się podoba?
Ten wydaje się w porządku.
A tobie który?
Można przymierzyć?
Tak.
Odchyl włosy.
Ja?
Pokaż.
Piękny. Pasuje ci.
Nie ruszaj się.
Idziesz do biura?
- Tak. - Ja mam wykład w szkole.
Nie idziesz?
Racja. Muszę iść.
Do później.
O co mu chodzi? Zachowuje się strasznie dziwnie.
Przecież mnie nie lubi.
Nabija się ze mnie?
Dan-i.
- Mogę zszywacz? - Jasne.
- Proszę. - Dzięki.
UMOWA NA PROJEKT KSIĄŻKI
SONG HAE-RIN
Panie Ji, podpiszmy dziś umowę.
Pojadę w pana okolice.
Dan-i, podaj mi kubek.
- Dzięki. - Pani Song.
Jesteś najlepsza.
Naprawdę.
EUN-HO
Hae-rin, więcej nie pij w biurze.
Dostaniesz naganę.
Eun-ho nic nie popuszcza, prawda?
Przy okazji,
kiedy przepisywaliście rękopis pani Yu,
jak wyglądało mieszkanie pana Cha?
To znaczy?
Był tam ktoś jeszcze?
Nie.
Tylko ty i pan Cha?
Tak.
Co za drań. Wiedziałam.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Powinny tak schodzić?
AUTOR: KANG GYEONG-JU
Umieram z głodu.
Chwila!
Dan-i. Moja utalentowana koleżanka
ma refleks niczym bogini.
- Do domu? - Nie, mam nadgodziny.
I koleżankę, która lubi sprawiać kłopoty.
Też jadę do Ji-yul.
Znajomi myślą podobnie.
Ale ty nie idź.
- Dlaczego? - Bo ja idę.
W kupie raźniej.
Jesteś dobra w pracy,
ale nie łapiesz aluzji.
Ji-yul jest sama i właśnie do niej jadę.
Co się stanie?
Oboje jesteśmy sami, w związku z czym
magicznie możemy zostać parą.
I nie skończycie przed północą.
Pani Go zostawiła coś na twoim biurku. Widziałaś to?
- Co? Pani Go? - Tak.
- Kiedy? - Nie widziałaś?
Nie!
Co ja zrobię?
Sprawdź to.
- Kłamałem. Do jutra. - Kłamałeś?
Zwycięstwo.
WYDAWNICTWO GYEOROO
To musi iść na górę.
Moja dziecina!
Zadrapałaś się.
To musiało boleć. Przepraszam.
Song Hae-rin, ty wiedźmo.
Mogłaś sprawdzić sama!
Gdzie Ji-yul?
Gdzie jesteś?
Ji-yul?
Ji-yul!
Ji-yul.
Park Hoon!
Nie wzruszaj się.
To jedzenie, prawda?
Umierałam z głodu.
To z ulubionej knajpy. Super.
Widzisz mnie?
Oczywiście. Jasno i wyraźnie.
Jesteś moim bohaterem.
Dziękuję!
Jedzmy.
Kupiłem sushi.
Witam.
Redagowałam tę książkę.
Czytanie książek
mówi wiele o ich redaktorze.
Sprawdzałem panią.
I co pan odkrył?
Zawzięta, ale elastyczna.
Przechodzi prosto do sedna.
Książka.
Pani pewnie też.
Dobrze czyta pan ludzi.
Jak mówiliśmy, to umowa na trzy książki,
łącznię z tą pani Yu.
Pan wybierze pozostałe.
UMOWA NA PROJEKT KSIĄŻKI
Mam dodatkowy warunek.
Śmiało.
Nie lubię pracować z innymi.
Nie chcę być częścią zespołu projektowego.
Oczywiście.
Nie lubię, gdy pokazują mi książki
i mówią, że podobają im się okładki.
To tylko sugeruje,
że mam wymyślić podobną.
Jasne.
Słucha mnie pani?
Wciąż się pani zgadza.
Po prostu akceptuję wymagania.
Lubię, gdy ludzie są precyzyjni.
Książka musi być dobra.
Mam jeszcze jedną umowę.
UMOWA NA PROJEKT KSIĄŻKI
Czym się różnią?
Ta jest na trzy książki,
a ta na pięć.
Umówmy się na pięć.
Nie zawiodę pana.
Lubi pani tworzyć książki?
Tak.
Ja również.
Proszę dać mi umowę.
Pięć panu pasuje?
Tak, redaktorka i ja mamy taką samą wizję.
To może dziesięć?
Muszę odmówić.
Proszę podpisać na dziesięć.
Nie mogę.
To może osiem?
Też cię potrzebuję.
Osoby, która mnie zna.
Tak, jestem mężczyzną.
I to świetnym.
Jak to? Przecież masz mnie.
Jak to nie masz dokąd pójść?
Przestań.
Tu jest twój dom.
Zawsze możesz do mnie przyjść.
EUN-HO
- Eun-ho? - Kiedy będziesz?
A co?
Jestem ciekawy.
Jestem w biurze.
Dobrze.
O co chodziło?
Wraca pani do biura?
Nie, idę do pana Cha. Mieszka w okolicy.
Chodźmy razem. Też idę w tę stronę.
Wie pan, gdzie mieszka?
Tak się składa.
Co mam zrobić?
- Proszę uważać. - Dobrze.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Eun-ho, to ja.
Miałaś nie wpadać pijana.
Nie każ mi się powtarzać.
Nikogo nie ma.
Kłamałeś, że z kimś mieszkasz.
I nic nie piłam.
W biurze nie wiedzą, że z nim mieszkasz?
Nie.
Podpisałem umowę z Gyeoroo.
Na twoją prośbę.
Będziemy się często spotykać.
Tak. Jadłaś już kolację?
Zjemy coś?
Pewnie.
Przy okazji...
nie dostałaś mojego SMS-a?
Cóż...
byłam zajęta i zapomniałam odpisać.
Nawet nie wiesz, ile razy sprawdzałem telefon.
Chodźmy.
Zgadnij, co to.
Umowa z Ji Seo-junem.
Muszą mnie docenić.
Zrobi dla nas pięć książek.
Świetnie.
Co się stało?
Mam sobie pójść?
Ji Seo-jun mieszka obok
- i po podpisaniu... - Hae-rin.
Zapomniałaś książki.
Położyłaś ją przy Pascalu Quignardzie.
Pascalu Quignardzie?
Zabierz ją.
Kiedy ją zostawiłam?
Na drugiej półce.
Obok Przestróg w rządzeniu ludźmi.
Ty idioto.
Wciąż nie wiesz, że zostawiłam tu listy.
Jest.
DO HAE-RIN
Hae-rin, przeczytałem wszystkie listy od ciebie.
Wiedział, co do niego czuję?
Udawał, że nic nie wie.
Wiele myślałem.
Określić naszą relację?
Powoli się oddalać?
Nie wiedziałem, czy to jedyny sposób dla ciebie.
Ile bym nie myślał, odpowiedź była inna.
Twoje uczucia są piękne i cenne.
Chciałem je uszanować.
Znam cię od trzech lat.
Jesteś pełna pasji, pracowita i piękna.
Znajdziesz kogoś lepszego ode mnie.
Kogoś, kto cię doceni.
Kto cię natchnie.
Kto da ci szczęście.
Albo chociaż kogoś, kto przyzna, że zna twoje uczucia.
Nie chcę zostać jednym z twoich chłopaków.
Będę świetnym znajomym.
I zaczekam,
aż poznasz dobrego chłopaka.
Będę przy tobie. Jako świetny znajomy.
Dziękuję za wszystko.
I za polubienie mnie.
Nie miałam chłopaka, od kiedy jestem w firmie.
Nikt mnie nie rzucił.
To były kłamstwa.
Kłótnie z chłopakami i zerwania.
Chciałam, byś kupił mi obiad i gdzieś zabrał,
bo tak zwracałeś na mnie uwagę.
Cholera.
Tym razem ktoś mnie rzucił.
Dlatego podrywaj lepszych facetów.
Co to? Poważnie?
Nie możesz odrzucić mnie tak miło.
To okrutne.
Darujmy sobie herbatę.
Dotrzymaj obietnicy.
Zaczekaj, aż będę miała chłopaka.
Minie trochę, nim o tobie zapomnę.
KAPYONG
CAMELLIA
Coś się dzieje?
Wydajesz się dziwna.
To nie tak.
Nie mam apetytu.
Coś cię dręczy.
Powiedz. Świetnie słucham.
Naprawdę.
Będziesz żałować.
Zrzuć z siebie ten ciężar.
Chodzi o pracę?
Nie, to nie praca.
Miałam ze sobą książkę.
Bardzo starą.
Jaki ma tytuł?
Tytuł to Cha Eun-ho.
KAPYONG
Już jadę.
To świetna książka,
więc kiedy czułam się zmęczona, szczęśliwa lub bezwartościowa,
zawsze ją czytałam.
Znam ją tak dobrze, że pamiętam poszczególne cytaty.
Ostatnio ta książka...
wydaje mi się dziwna.
Nagle?
Tak, nagle.
Nawet, gdy czytam ulubione fragmenty,
nie wiem, co w nich widziałam.
To książka, którą czytałam wiele razy,
ale wciąż...
widzę jakieś nowe fragmenty.
Jesteś właściwie całkiem urocza, Dan-i.
I piękna.
Kocham cię, Dan-i.
Zrozumiałam, że przegapiłam wiele zdań.
Czuję się, jakbym czytała ją pierwszy raz.
A może to w tobie
coś się odmieniło?
We mnie?
Takie są dobre książki.
Gdy czyta się książkę,
którą poznało się jako dziecko, wydaje się inna,
bo my się zmieniliśmy.
Książka się nie zmieniła.
To na pewno ty się zmieniłaś.
Serce czytelnika
się zmieniło.
- Jesteś. - Co z nim?
Zasnął.
Ale rany po upadku są poważne.
WYZNANIE KOMUŚ UCZUĆ JEST TRUDNE, JAK TŁUMACZENIE ANTYCZNYCH DOKUMENTÓW
LUBILIŚMY RÓŻNE RZECZY,
ALE TO NIEWAŻNE, BO JĄ KOCHAM
DZIELENIE Z KIMŚ CHWILI JEST CENNE, BO DAJE KOLEJNE SZANSE
KAŻDEGO MOŻE INSPIROWAĆ INNA KSIĄŻKA
DAN-I DOWODZI, ŻE WSZYSTKO MA POWÓD. KOCHAM JĄ.
POWIEDZIAŁA: „TY TO NAPISZ”. TO JEJ ZAWDZIĘCZAM SUKCES.
MYŚLAŁEM O NIEJ, GDY BYŁEM SAM
MYŚLAŁEM O NIEJ ZBYT WIELE
W moim sercu coś się zmieniło.
Całą noc byłem niewidzialny.
Miło było iść za tobą.
Gdy ktoś mnie rzucał,
on zawsze mnie pocieszał.
Znajdź kogoś innego.
Potrzebuje pani przyjaciela? Czemu płacze pani w mojej okolicy?
Eun-ho nie wrócił do domu od trzech dni.
Trzeba zgłosić zaginięcie
i go znaleźć.
Wrócę, jeśli powiesz, że tęsknisz.
Wiesz, jak się martwiłam?
Dan-i.
Tęskniłaś?
Napisy: Krzysztof Zając